Of ik even een blog wilde schrijven over het vaderschap. “Leuk”, zei ik. Maar toen ging ik nadenken werd het toch een beetje grijs. De herinneringen dan, niet m’n haren. Of nou ja ook mijn haren. 

Waar zal ik het over hebben?

Ik vroeg mijn vrouw: “Wat zou jij willen lezen in een blog over het vaderschap?”, en we kregen het al gauw over blunders. En die waren er. Baby de luier verkeerd om aan doen, baby laten vallen, baby in de lucht houden na een voeding (ja ik kreeg kots in mn mond), het is allemaal gebeurd, en allemaal goed afgelopen.

Het is soms gerommel!

Voor de meest lachwekkende anekdote moet ik terug in de tijd. Na een geplande keizersnede in oktober 2018 en een paar nachten ziekenhuis waren we samen thuis. Kobe meldde zich keurig zo rond de drie uur voor wat melk van mams. Maar tijdens die beruchte derde nacht ontstaat er stuwing. Mannen weten hoe we een flesje Heineken ter mond dienen te nemen, maar uit een soort bowlingbal drinken is lastiger. Al helemaal voor een baby van enkele dagen oud. 

Met de handen in het haar!

Paniek! Baby wil drinken, wij discussiëren, proberen houdingen en maken hamburgers van tieten. Als je als lezer nu denkt; waar hééft deze man het over; als je borst met tepel zachtjes kneed tot een hamburgervorm, hapt de baby mooi aan. Prachtige metafoor, ik weet namelijk donders goed hoe je een hamburger eet. Maar het werkte niet. Twee paar handen aan één borst, huilende baby. Kobe worstelde met deze sloopkogels, en moeder incasseerde de pijn en het werd later en moeilijker.

Inventief zijn loont

Toen kregen we het lumineuze idee om met de hand te kolven op een grote lepel. Uit die lepel trokken we dan een klein spuitje moedermelk op. En langs mijn pink waar Kobe op sabbelde spoten we wat melk in. Het werkte, maar daar was ook alles mee gezegd. Wat moet het prachtig zijn geweest om deze hilarische situatie aanschouwd te hebben! 

Onthoud, andere ouders doen ook maar wat

Ik denk dat ieder stel nieuwe ouders wel dit soort verhalen heeft. En als ik daar een les uit moet halen is; alles komt goed! (en regel een kolfapparaat uit voorzorg). Ja, alles is overweldigend en nieuw en je kijkt iedere tien minuten of je baby nog wel ademt. Maar dit voorzichtige, haast angstige gevoel heeft een functie: namelijk dat je scherp blijft en leert. Je weet wel of het goed komt of dat er echt iets aan de hand is en je hulp moet inschakelen. Dus observeer, luister en leer van je kindje. Heb vertrouwen!

Ook na die eerste prille periode maakte ik blunders als vader. Sterker nog; ik maak ze nog steeds. Maar na 3 jaar huppelt er gewoon een vrolijk, gezond mannetje rond in ons huis.