fbpx

Geboorteverhaal Benthe

 

Dit geboorteverhaal begint op de uitgerekende datum van de zwangerschap: 4 april. Die dag weerspiegelt namelijk de gehele zwangerschap.

Het was een mooie dag en Ronald, mijn vriend en De Vader, had die dag vrij, toevallig! Die ochtend stond voor mij in het teken van de gebruikelijke routine sinds mijn verlof: wakker worden bij The Dog Whisperer en als toetje Dokter Pol. Mijn nachten waren kort, ik was veel wakker, dus dit gunde ik mezelf: heerlijke emo-televisie om schaamteloos bij te huilen. De geboortes van kalfjes, beter wordende zieke dieren en de gehoorzame honden van Cesar Milan konden mij tot tranen beroeren en heerlijk vond ik dat.

Tussen de middag gingen Ronald en ik naar het Amstelpark om daar te lunchen en een wandeling te maken. Tempo bejaarde, maar wel echt een wandeling en lunch in het zonnetje!

Die middag had ik ook weer een afspraak bij de verloskundige: Ingrid en verloskundige in opleiding Fiona (die toevallig, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet, ook mijn bevalling zouden begeleiden). Ik maakte me wat zorgen, want die maandag had ik wat bloed verloren (terugblik aan de eerdere miskraam veroorzaakte deze onrust…), maar zij stelden me nogmaals gerust. Mijn lijf was bezig zich voor te bereiden op de bevalling. Na het horen van het hartje was ik weer helemaal gerustgesteld!
Ronald ging werken en ik ging op weg naar huis om daar een vriendin aan te treffen. Zij kwam even gezellig koffie drinken. De vriendin die nog enthousiaster was dan ikzelf over de zwangerschap .Ze heeft nog een leuke foto genomen op het balkon aantonende dat ik nog steeds vrolijk en enthousiast van mijn zwangerschap aan het genieten was. Na wat uurtjes ging ze weer naar huis en niet veel later kwam Ronald thuis.

Omdat vandaag de uitgerekende datum was, moest dat natuurlijk wel gevierd worden met echte nep-bubbels (geen idee waarom, maar alles kan je vieren en dat doen we ook!). Daarna zijn we nog uit eten gegaan. Gezellig & romantisch met z’n tweetjes en om de 40 weken gehaald helemaal te vieren!

Zo zag mijn zwangerschap er dus uit: Relaxed, leuke dingen doen, alles (!) vieren en zorgen, maar ook gerustgesteld worden.

Die avond ging ik wel op tijd naar bed: mijn gestelde aantal activiteiten van 1 per dag was toch wel stiekem overschreden en dat merkte ik.

Tegen 1-en werd ik wakker: kramp in mijn buik. Iets heviger dan het gerommel wat ik afgelopen week al voelde. Ze kwamen ongeveer elke tien minuten volgens de klok. Ik kon heerlijk 10 min slapen, dan even wakker om vervolgens weer in slaap te vallen. Ik was ervan overtuigd dat dit niets was, hooguit wat oefenweeën, maar geen echte start van een bevalling. Echt niet!
Ik zette wel de affirmaties van de zwangerschapscursus met Aline’s stem op. Dat stelt me gerust (ook afgelopen weken tijdens het wakker liggen gedaan!).

De volgende ochtend vertelde ik mijn ervaring aan Ronald (hem natuurlijk laten slapen zoals in elke cursus verteld wordt: De Man niet te vroeg wakker maken!). En ik zei ook: “Ga lekker naar je werk. Dit zijn vast oefenweeën, stelt niets voor. Ga maar lekker.” Hij werkt in Rotterdam, niet naast de deur.
Nog geen 5 minuten na zijn vertrek had ik eigenlijk al spijt. Nu ben ik alleen thuis en de oefenweeën (nog steeds geen start van de bevalling hoor) kwamen wat vaker en heviger!
Uhm…
Ja…
Zou ik hem nu moeten bellen?
Tijdens de cursus is verteld om de man te laten slapen als je krampen krijgt (heb ik netjes gedaan), maar deze situatie hebben ze niet benoemd. Dus moet ik het zelf bepalen. Lastig! De twee uitersten: “Stel je niet aan, er is niets!” vs “Hij moet NU naar huis komen!” razen door mijn hoofd. Wat moet ik toch doen? Denken gaat al weken niet meer goed en nu moet ik hierover beslissen?!

In ieder geval beginnen met noteren van de tijden van de weeën. Om de 3 minuten??? Dat kan niet kloppen. Oh nee, nu weer 20 minuten helemaal niets…
Zucht, hier heb ik ook niets aan!

Ok! Wacht!
Ik heb Ronald gewoon nodig!
Ik ga hem bellen!
Hij moet naar huis komen!
Ik belde hem “Wil je naar huis komen?” met tranen in mijn stem. Even emotioneel antwoordde hij “ik kom eraan!”.
Ik had nog niet opgehangen en meteen spijt. Straks komt hij voor niets! Ik moet hem uitleggen waarom ik hem naar huis wil hebben: ik ben onrustig en de weeën (nu geen oefenweeën meer in mijn hoofd ) nemen toe. Dus ik belde hem weer op. Ik probeerde het uit te leggen, maar hij onderbrak me: “Schatje, ik kom eraan, geen probleem!” Opgelucht en glimlachend hang ik op. Nog geen uur later is hij thuis. Ik ben blij! Dit was een goede beslissing!

Ik trek me terug in de slaapkamer, gordijnen dicht, lekker donker en zet ook maar weer de affirmaties op. Geen idee wat ze zegt eigenlijk! Maar haar stem, het geluid, losse zinnen en woorden stellen me gerust. Het geleerde van de cursus ook: mijn lijf kan dit, ik kan dit en de meest krachtige: we krijgen een kindje! WE KRIJGEN EEN KINDJE!!!!

Braaf hou ik de tijden bij: nu om de 4 minuten 20 sec.
Ja, zeg!
Wat is dat nu weer?!
Ik mag de verloskundige pas bellen als de weeën om de 5 minuten zijn en een minuut duren! Misschien tel ik niet goed.
Hoort de man trouwens dit niet te doen?! Ik word boos op Ronald, maar hij zit te ver weg om hem dit duidelijk te maken… Ik lach: als zelfstandige vrouw doe ik dit toch ook lekker zelf! Al zie ik door het donker het papiertje amper, ik zie niet wat ik opschrijf.

Ik waggel af en toe naar Ronald. Samen de weeën opvangen geeft me ook rust.
Ze komen nu om de 6 minuten met duur van 20 sec.
Ik twijfel om de verloskundige te bellen. Ronald spoort me aan: bel ze nou! Suzanne neemt op: goed dat je belt, dan weten we dat je bezig bent! We komen eind van de dag bij je langs.
Eind van de dag?!?!
Wat bedoel je, hoe laat is dat?
Ze bedoelde einde van de WERKdag: voor 18 uur.
Ooooh, ok! Dat is prima.
Ik maak nog wat grapjes aan de telefoon om de spanning (voor mezelf) te verminderen.

Het is goed dat ik heb gebeld en ze komen er straks aan. Kunnen zij me vertellen wat ik met die rare weeën moet, die nu overigens wel vaker komen (om de 3 / 4 minuten volgens mijn onleesbare papiertjes naast mijn bed), maar nog steeds niet lang duren.
Ik schuifel wel meer naar Ronald toe. We hebben nu een prettige dans ontwikkeld om de weeën op te vangen. 10 tellen ademhalen in, en 10 weer uit. Ik kan amper meer tellen, maar ook dat leidt me af!

De weeën worden heviger en ik kijk vaker op de klok:
pas 4 uur….
Wanneer komt de verloskundige nou?
Geduld is geen eigenschap die ik bezit!
Bovendien worden de weeën heviger.
Toch, Ronald, toch?!
Ze worden heviger, toch?!
Ergens denk ik blijkbaar nog steeds dat dat het allemaal niet echt is.

Negatieve gedachten spoken door mijn hoofd:
Straks komen ze en lachen ze me uit: Haha, jij denkt dat je aan het bevallen bent?! Dit is niets!
Of
Je hebt nog maar 1 cm ontsluiting, dit gaat nog uren, dagen duren!

Ronald spoort me wederom aan: bel nou, je kan toch vragen wanneer ze komen.
Ik bel. Kortaf en zonder grapjes vraag ik: kunnen jullie nu komen? Het gaat steeds sneller. Suzanne geeft aan dat ze in de buurt zijn.

Kwartiertje later bellen ze aan, ik ben opgelucht! Ze komen binnen in mijn hol. Ze gaan eerst “observeren”. Spontaan blijven mijn weeën weg. Ik hou niet zo van presteren op commando. Bovendien gaan ze dan zien dat ik me aanstel.
Wat een negatieve gedachtes allemaal!
Hoe onnodig. Er komt een wee aan en mijn hoofd houdt zich stil.
Ronald, waar ben je?! We doen onze dans.
Ze observeren. Vervolgens worden het aantal cm gemeten…. Vol verwachting hoor ik wat ze zegt: 4 cm en bij een wee 5 cm.

We mogen naar het ziekenhuis! En er is plek! We gaan! Ons kindje komt! ONS KINDJE KOMT!!! Alle negatieve gedachten verdwijnen en alleen de zin “Ons kindje komt!” blijft achter!

Au, au!
Opwinding ontregelt mijn weeën. Ronald pakt snel alle spullen. Hij heeft 1 taak: verloskundige volgen richting het ziekenhuis. En natuurlijk zorgen dat de affirmaties in de auto ook gehoord kan worden.
Suzanne zegt nog tegen me: je merkt hoe externe prikkels je weeën ontregelen. Dit zal op straat erger worden. Bereid je voor, je kan het!
In de auto realiseer ik me dat het half 6 is, woensdagmiddag, de zuidas leegloopt en de spits op de A10 zal onze tocht naar het ziekenhuis vertragen.
Dat is dan maar zo. Ik heb maar een taak: weeën opvangen.
Ik doe mijn ogen dicht, de zon sluit ik buiten, de auto’s sluit ik buiten, ik voel de hand van Ronald op mijn been en ik hoor de stem van Aline. Het lukt me gewoon! Ik kan dit! Ik glimlach! Ik lach zelfs om dit plaatje.

We komen aan in het ziekenhuis en niemand kan me uit mijn cocon halen! Ik waggel in de hal richting de lift. Weer een wee: Ronald, waar ben je. Het interesseert me niets dat mensen moeten wachten, het interesseert me niets hoe het eruit ziet. Dit is mijn taak en dit is wat ik doe en kan!

We komen aan in de suite en de kraamverzorgster heeft het bad vol laten lopen en de gordijnen dicht gedaan. Nu laten ze ons met rust: kom maar even bij! Ik zie een enorme klok hangen. Die moeten we eigenlijk eraf halen (geleerd in de cursus). Ik besluit dat ik de klok gewoon ga negeren. Net als de file op de A10 en de zon tijdens de rit. Ik glimlach weer. Hoe sterk kan je geest zijn!

Ik wil weer de affirmaties horen, die moet erbij zijn! Bad interesseert me nog niet. Ademhalen, luisteren, dat is wat ik wil.

Tot rust gekomen word ik toch wel nieuwsgierig naar dat bad. Bovendien heeft ze het vol laten lopen. Toch wel zonde om het niet te gebruiken. Het was eigenlijk een van die dingen die ik niet in mijn winkelwagentje had gedaan (woorden van Christy, waardoor ik de zweverige elementen van de cursus aankon – in mijn hoofd), maar het lonkt toch wel.

Onzeker vraag ik aan de student Fiona: “Ik heb geen badkleding meegenomen. Dus ja, hoe moet ik nu in bad?” Ze kijkt me aan zoals ze me aan moet kijken en verbaasd zegt ze: ik zou lekker naakt gaan als ik jou was.
Dat wilde ik horen! In de filmpjes van de cursus hadden ze allemaal gepaste kleren aan. Gelukkig, ik kan gewoon naakt!

Het bad is HEEEEEERLIJK!!! Het is even wennen om de weeën op te vangen, maar het gegalm stelt me gerust. Ik voel me net als die vrouwen uit de filmpjes! Ik, rationele Lize, zit in bad en geniet! Wat fijn en grappig is dit!

Suzanne komt afscheid nemen: Ingrid neemt het over. Ze zegt: jij gaat goed bevallen! Ik kijk haar raar aan. Is dit een compliment? Ik snap haar niet, maar besluit ook die gedachte te negeren. Ik heb geen zin meer in nare, negatieve gedachtes. Ik ga me weer focussen op het bad, dat heerlijke bad en het gegalm van mijn eigen ademhaling tijdens het opvangen van de weeën.
Ik wil wel dat de deur openblijft. Ik wil Ronald zien!

Ik merk dat mijn rug ook pijn gaat doen en ik wil poepen. Dat klinkt als persweeën, maar dat kon nog helemaal niet. Ik ben net een uurtje in het ziekenhuis. Ik bel toch maar even. Fiona komt. Ze vraagt of ik er ook een oergevoel bij heb.
Oergevoel?! Nee, dat niet! Mijn rug & poepen, daar is niets oers aan. Ik ben goed bezig, zegt ze. Ga lekker door.

Ze is nog niet weg en ik heb weer een wee: wacht dat lijkt wel dat oergevoel te zijn waar ze het net over heeft. Ik voel het!! Ik bel weer!
Ze komt terug en observeert en vraagt of ik in bad wil bevallen. Nee hoor. Lekker op bed. Of baarkruk. Ik weet het nog niet. Ik ga uit bad en op bed liggen. Ze voelt hoeveel cm ik heb. Daar mag ik me natuurlijk niet op richten en het zegt ook niet zoveel, maar het is een getal en ik hou nu eenmaal van getallen!
8 cm zegt ze. Wauw! Dat klinkt toch wel snel. Ik denk aan het verhaal van Anoek van gisteren: die bleef steken bij 8,5 cm.

Ik vraag hoe het zit met lachgas. Dan breken mijn vliezen. Ik verwijt Fiona dat ze het deed, maar het gebeurde spontaan. Vreemd gevoel. Natuurlijk gevoel ook. Ik vraag of het helder vruchtwater is. Ze ontwijkt mijn vraag een beetje.

De affirmaties staat natuurlijk nog aan overigens.

De oerdrang wordt heviger. Ik schreeuw het uit. Goed zo, zegt zo. Goed zo?! Ik schreeuw het uit!

Ronald hangt heerlijk om me heen. Hoe rustgevend is hij toch! Dit is hoe ik het wilde! Het is mijn lijf wat deze taak uitvoert, maar hij is er om mij gerust te stellen, om mijn hoofd gerust te stellen.

Ze zegt dat ik mag gaan persen en proberen niet meer te schreeuwen. Maar ik heb toch nog maar 8 cm. Ik zeg: ik mag toch nog helemaal niet?!
Ze zegt lief: je hebt volledige ontsluiting, je mag gaan persen!

Wauw!!! Dit gaat supersnel. Pijnstilling kan niet meer, dan maar zonder. Ik kan dit! Mijn lijf kan dit! Ons kindje komt!!!

De J-ademhaling probeer ik toe te passen. Dat ging makkelijk op het toilet, maar hier lastiger. Ze geeft aan dat ik niet die bolling moet maken en kin op de borst moet dan. Nu ben ik in verwarring. Ik wil wel luisteren, maar Aline (nog steeds op de achtergrond) zei dat dat minder effectief was paars te gaan persen. Ik besluit maar naar Fiona te luisteren. Aline is er toch niet en ik vertel het gewoon lekker niet!

Ik begrijp meer wat ze bedoelt met persen. Het lukt beter! Ik hoop alleen wel dat het niet zo lang duurt en wanneer zou de kroning zover zijn? Dat schijnt enorm te branden!

Ik krijg het erg warm van het persen. Gelukkig ziet Ingrid dit en Ronald legt lief een washandje op mijn voorhoofd. Wat is hij toch lief!

Dan hoor ik Fiona en Ingrid overleggen: ons kindje heeft in het vruchtwater gepoept. Dit betekent dat ik medisch moet worden. Ze proberen nog een kamer ernaast te regelen, maar helaas. Protocol, ik begrijp het. Ze mogen en kunnen het risico niet lopen. Ze kennen de dienstdoende verloskundige en die staat er wel open voor dat Fiona haar werk kan afmaken. Mij interesseert het eigenlijk niet. Ik heb namelijk maar 1 taak. Ik fluister tegen Ronald: ons kindje komt eraan. Dat stelt me gerust. Al dat gedoe! Ons kindje komt eraan! Ik geef hem kusjes! Ons kindje komt eraan!

Halverwege de persweeën ga ik dus van de heerlijke kraamsuite naar de medische bevalkamer. Over de wachtkamer van de poli. Zo handig is dit ziekenhuis ingericht! Halverwege de rit krijg ik een perswee. Ik kan niet persen, dus ik schreeuw het uit. Arme vrouwen daar!!!

De verloskamer is heel anders dan de suite, veel witter en echt als een ziekenhuis, maar het interesseert me helemaal niets. Ze doen maar. Ik krijg banden om het hartje van het kindje te monitoren. Ik merk er weinig van. Ook staan er wel 10 mensen in de kamer. Wie zijn dat allemaal? Ook dat interesseert me niet.
Wat me interesseert is dat Ronald er is (check), de affirmaties met Aline’s stem aanstaat (check) en dat ons kindje eraan komt (check!).

Ik moet meer persen van Ingrid en Fiona. Ik wil maar 2 keer, maar zij willen 3 keer. Ik wil maar 2 keer. Zucht. Wanneer komt de kroning nou? Ik word ongeduldig. Alsof ik ooit geduld had!

Wat kan jij goed persen zeg, hoor ik iemand zeggen. Ik glimlach in mezelf: wat een vreemd compliment weer!

Ik roep ook ergens “ik kan niet meer!” en “ik wil dit niet meer!”, maar ik luister ook naar de affirmaties en weet dat mijn lijf dit kan, dat ik dit kan, dat wij dit kunnen. Ronald en ik!

Dan schijnt de hartslag van het kindje te dalen. De verloskundige van het ziekenhuis gaat ingrijpen: er moet een knip gezet worden.

Ik denk even, wat jammer, maar vervolgens interesseert het me weer helemaal niets. Ik zeg tegen Ronald wel 10 keer: ons kindje komt eraan! Ons kindje komt er nu echt aan! Hij geeft me kusjes.

Ik word streng toegesproken! ik concentreer! Nu persen en binnen 2 persweeën is ze eruit. Ik doe wat ze me vragen. Ze willen weer 3 persen, ik luister dit keer braaf. En inderdaad daar komt ze!!!!

Ze wordt op mijn borst gelegd….
Ze is er!!!….
Ik ben wat apathisch..
Ze heeft over me heen gepoept en nu gaat ze ook plassen. Het interesseert me nog steeds niets!
Ik zie Ronald emotioneel worden.
Ik voel nog even helemaal niets. Ik zit nog in mijn cocon. Ik voel aan haar handjes en aan haar voetjes: ze is er!

Dan zegt iemand: wat is het eigenlijk, een jongen of een meisje? Ik kom uit mijn cocon: ja, goede vraag! En ik wil het antwoord zelf vinden! Ik ga op zoek. Navelstreng, beentjes, raak: een meisje! Ik fluister tegen Ronald: je meisje is er! Jouw meisje is er! Ons meisje is er!

Nu begin ik ook echt te voelen. Ik glimlach harder en gelukkiger dan ik ooit heb gedaan! Ik geef Ronald duizend kusjes en hou ons kindje, ons meisje dicht tegen me aan.

Iemand vraagt: hoe gaat ze heten? Ik zeg Benthe en merk meteen dat dat de perfecte naam is voor haar.

Ons kindje is er!!!
Benthe is er!!!!

[/av_textblock] [/av_one_full]