fbpx

Geboorteverhaal van Jori

[av_section min_height=” min_height_px=’500px’ padding=’default’ shadow=’no-shadow’ bottom_border=’no-border-styling’ bottom_border_diagonal_color=’#333333′ bottom_border_diagonal_direction=’scroll’ bottom_border_style=’scroll’ scroll_down=” id=” color=’main_color’ custom_bg=” src=” attach=’scroll’ position=’top left’ repeat=’no-repeat’ video=” video_ratio=’16:9′ video_mobile_disabled=” overlay_enable=” overlay_opacity=’0.5′ overlay_color=” overlay_pattern=” overlay_custom_pattern=” av-desktop-hide=” av-medium-hide=” av-small-hide=” av-mini-hide=” av_element_hidden_in_editor=’0′] [av_one_full first min_height=” vertical_alignment=” space=” custom_margin=” margin=’0px’ padding=’0px’ border=” border_color=” radius=’0px’ background_color=” src=” background_position=’top left’ background_repeat=’no-repeat’ animation=” mobile_breaking=” mobile_display=”] [av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” admin_preview_bg=”]

Geboorteverhaal Jori

Vandaag is onze zoon Abel alweer 5 maanden oud. Mijn vriend Simon en ik zijn ontzettende trotse ouders. Vaak vragen mensen mij over de bevalling. Ze trekken dan een verschrikt gezicht. Ben je echt thuis bevallen? In een bad? Zonder verdoving?!

Ik heb altijd gezegd dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Tot het moment dat ik zelf zwanger was. Ik voelde me niet fijn bij het begrip ziekenhuis. Ik was bang voor ingrepen zoals een tangverlossing of een keizersnede. Ik wilde thuis zijn, geborgen en veilig. De reacties in mijn omgeving waren wisselend. Mijn broertje was zelfs boos! Hoe kun je zo’n risico nemen, zei hij.

Ik wist gelijk dat ik graag in bad wilde bevallen. In het water. Ik heb veel online onderzoek gedaan naar thuisbevallingen. Hypnobirthing was iets dat vaak voorbij kwam. Het leek me niks! Ben je er dan wel echt bij? Is het iets met zelfhypnose? Ik twijfelde. Totdat ik Aline sprak. Zij vertelde mij hoe hypnobirthing echt in elkaar zat.

Na de cursus van vijf lessen voelde ik me sterk en zeker. Ik ging dit wel even doen thuis! Mijn angsten voor een tangverlossing en keizersnede waren verdwenen.

Op vrijdag 24 juni rond 05:00 uur moet ik plassen. Nadat ik weer in bed ben gestapt voel ik nattigheid. Ik heb toch net geplast? dacht ik. Maar ik ruik gelijk een zoete geur. Vruchtwater! Ik ben pas 37 weken + 3! En we hebben nog geen plastic op ons nieuwe matras! Ik spring gelijk het bed uit. En daar komt de eerste golf vruchtwater. Precies zoals in de film! De hele vloer nat. Zoveel water! Ik tik Simon aan. Siem! Mijn vliezen zijn gebroken! En daar komt gelijk de tweede golf water. Simon zit rechtop in het bed. Is het helder? Check. Het kan nog wel 24 uur duren voordat de golven beginnen, dus laten we maar gaan slapen zegt hij. Na een nachtelijke dweilsessie zijn we toen weer gaan slapen.

Rond 06:00 word ik wakker. Mijn baarmoeder is zich aan het samentrekken! De golven kwamen ongeveer om de 10 minuten. Het is dus echt begonnen. Vandaag wordt ons kindje geboren. Ik heb Simon nog even laten slapen en ben zelf opgestaan.

Om 09:00 heb ik mijn verloskundige gebeld. De golven komen nu om de 8 minuten. Ze komt rond 11:00 even kijken. Ik zit er nog lekker relaxed bij zegt ze. De golvingen zetten niet echt door. Tijdens de cursus hebben we geleerd dat lopen helpt. De golvingen kan ik goed opvangen. Met de ademhalingstechnieken is het heel goed te doen.

Om 15:00 heb ik Simon gevraagd de golven te timen. Ze komen nu elke 4 minuten, 1 minuut lang. Ik lig inmiddels op bed, in foetushouding. Ik heb een slaapmasker op gezet, zodat ik niets meer zie. Ik wil eigenlijk helemaal niks of niemand om me heen hebben. Ik wil me concentreren op de golven en de ontsluiting. Door de golfademhaling lukt dit! Ik voel mijn kindje verder naar beneden door het geboortekanaal komen. Ik voel de golvingen. Ik voel de ontsluiting. Maar het doet geen pijn. Door de ademhaling en de stilte om mij heen val ik steeds in slaap tussen de golven. Elke keer als ik wakker word pak ik de ademhaling weer op.

Rond 16:00 uur komt mijn verloskundige weer even kijken. Ze toucheert me. Dit doet geen pijn. 4 centimeter ontsluiting! Ik voel me teleurgesteld maar de verloskundige vertelt me dat de baarmoedermond al erg verweekt is en dat ik goed op weg ben. Mijn verloskundige heeft zelf ook een hypnobirthing bevalling gehad. Ik vertrouw op haar en ik vertrouw erop dat mijn lichaam haar werk doet.

Rond 18:00 uur heb ik 6 centimeter ontsluiting. Ik lig nog steeds in mijn eigen donkere coconnetje op de slaapkamer. De hypnobirthing affirmaties klinken door mijn hoofd. De verloskundige vraagt of ik in bad wil. Dat wil ik eigenlijk niet. Ik wil mijn veilige plek niet verlaten. Mijn verloskundige zegt me vervolgens dat ik toch echt een badbevalling wilde, en dat het nu tijd is om in bad te gaan.

Om 19:00 ga ik in bad. Het bevalbad staat midden in de woonkamer in ons kleine Amsterdamse huisje. Het is zomer dus het is nog volop licht. Ik hou mijn slaapmasker op om de concentratie en de ademhaling vast te houden. Simon zet de affirmaties op. Ze kalmeren me. Door het warme water in het bad ontspant mijn buik zich. Er komen nu ineens hele sterke golvingen. Dit is pittig! Deze golving duurt een half uur, ik krijg geen pauze. Door mijn ademhaling kom ik er toch doorheen. Als ik even weer op adem kan komen blijkt dat ik 10 centimeter ontsluiting heb! Dat betekent dat ik in een half uur van 6 centimeter naar 10 centimeter ben gegaan!

De verloskundige zegt me dat het tijd is om mee te geven met de golvingen. Simon kan nu duidelijk zien dat mijn buik zich samentrekt en weer ontspant. De verloskundige geeft aan wanneer ik moet persen. Dit gaat niet gelijk goed. Ze herinnert me aan de J ademhaling van de hypnobirthing cursus. Nu gaat het beter! Het hoofdje van de baby is nu zichtbaar voor Simon en de verloskundige. Ik raak gefrustreerd. De baby schiet telkens weer terug omhoog. De verloskundige vraag me om te voelen tussen mijn benen. Ik voel het hoofdje van mijn baby! En de baby heeft blijkbaar heel veel haar… Dit geeft me de kracht om door te gaan. Ik weet dat de baby er nu echt bijna is. Ik zet het masker af. Karin herinnert me eraan dat ik de baby graag zelf wil aanpakken. Ze zegt me dat dit de laatste golf is voordat de baby er is. Ik geef nog een keer alles wat ik heb en daar komt hij! Zijn hoofdje is geboren en met de volgende golf ook zijn schouders. Ik pak de baby onder zijn schouders vast. De baby is er! Onder begeleiding van de verloskundige houd ik de baby nog even onder water. Ik kijk naar mijn kindje in mijn handen. Het is allemaal zo onwerkelijk! Dan breng ik de baby naar mijn borst. De eerste ademhaling van Abel! Het is een jongen! zeg ik tegen Simon. Abel huilt niet, maar ligt rustig op mijn borst. Hij kijkt ons met grote ogen aan.

Na een kwartier komt de nageboorte. De verloskundige legt uit hoe Abel in mijn buik zat. Wat prachtig om te zien. Na 40 minuten knuffelen in het bad mag Abel bij Simon op de blote borst.

Dit is het verhaal van mijn bevalling. Ik kijk er met super veel trots en blijdschap op terug. De hypnobirthing heeft me het vertrouwen gegeven dat ik als vrouw hiervoor gemaakt ben.
[/av_textblock] [/av_one_full][/av_section]