Geboorteverhaal Yara

Geboorte van Yara Elise de Winter – 7 september 2018 3.43 uur – dochter van Allard  & Lieke

Het is 6 September; alweer 4 dagen na mijn uitgerekende datum op 2 september. Het ongeduld om onze kleine meid te ontmoeten begon langzaam maar zeker toe te nemen. Allard en ik waren er helemaal klaar voor. We deden vaak nog een oefening geleerd uit de hypno cursus zoals de light touch massage, luisteren naar een visualisatie, of de schouder anker oefening. Ook was het beval bad besteld, genoeg eten en drinken in huis gehaald en stond de muziek klaar op de playlist.

Toen ik in de ochtend de trap af kwam, had ik het gevoel dat mijn buik lager hing dan normaal. Zou dat een teken kunnen zijn? Toevallig appte 2uur later een vriendin; ,,En, hoe voel je je? Heb je al tekenen dat het gaat beginnen? Bij mij merkte ik dat mijn buik echt een stuk lager hing!’’

Dus wie weet, dacht ik, maar ik wilde er niet te veel op rekenen. Ook voelde ik me iets anders dan andere dagen, een soort zenuwachtig gevoel voor wanneer er iets moois staat te gebeuren. Maar ook daar wilde ik niet te veel naar luisteren, want wie weet wilde ik het gewoon te graag.

Toen Allard om 17u thuis kwam van zijn werk, zei ik wel tegen hem; volgens mij voel ik me iets anders vandaag. Om 20u kreeg ik een eerste kramp. Niet heel intens en niet 1 die ik mee wilde rekenen, want ik dacht; stel dit is het begin dan kan het nog heel lang duren. Om 20.30 kwamen er nog vrienden op bezoek. Tussendoor had ik af en toe een kramp, maar ik kon er makkelijk overheen praten, had er zelfs een alcoholvrij biertje bij, en ze leken zeker ook niet toe te nemen in intensiteit of frequentie. Ik dacht, dit zijn hooguit oefen weeën . Om 23uur gingen onze vrienden weg en om 23.30 gingen wij naar bed. We grapten nog; wie weet Allard is dit wel de nacht waarop ik je wakker maak en zeg dat mijn vliezen zijn gebroken.

En ik lag nog geen 5 min in bed, of ineens kwam er zo’n sterke samentrekking in mijn buik en rug, die ik liggend in bed moeilijk op kon vangen. Ik moest staan en zitten tegelijk. Allard probeerde nog even te slapen en ik liet hem. Alleen niet heel lang, want alles ging ineens behoorlijk snel. De weeën volgde zich in snel tempo achter elkaar op, tussendoor maakte mijn lichaam zich aan alle kanten schoon en hing ik in verschillende standen boven het toilet. Om half 1 zei ik; Allard sta maar op, het is echt begonnen.

Allard ging snel het bad oppompen. Tussendoor riep ik hem; Kom nu, vlug, ik heb tegendruk nodig in mijn rug. Allard stelde voor om samen te gaan douchen. Het warme water voelde prettig en op de piek van de wee kon Allard ook nog eens tegendruk geven aan mijn rug. Ondertussen moesten de voorbereidingen van het bad verder worden getroffen dus liet hij me even achter in de douche.

Om 2u braken mijn vliezen tijdens een wee. Allard werd weer geroepen; kan je snel kijken hoe het eruit ziet? Want ik zat ondertussen weer mijn wee op te vangen.

En ineens om 2.15 u kreeg ik op het hoogte punt van mijn wee enorme persdrang. Ik raakte licht in paniek; ging dit niet veel te snel? Ik zei tegen Allard; we moeten nu de verloskundige bellen, dit gaat te snel. Allard dacht nog even; dit heb ik in de cursus geleerd, er komen waarschijnlijk 2 paniek momenten bij de vrouw dus ik moet haar kalmeren. We bellen pas na 2u weeën die om de 3 min komen, en we zijn pas 1u en 45 min bezig met tellen en ze lijken niet gestructureerd te komen maar alles gaat door elkaar. Dus hij zei; we moeten nog 15 min wachten liefje. Ik zei nee, we bellen NU!

Ik had tijdens de cursus geleerd om diep te ontspannen tijdens de weeën, maar alles volgde elkaar zo snel op dat er weinig tijd voor was. Ik zat in een rollercoaster en kon het aan, maar dacht wel; als die verloskundige dadelijk komt en mij vertelt dat ik pas op 2 cm zit, dan weet ik niet of ik 1 van die vrouwen ben die het tot de 10cm zonder pijnstilling aan kan..

Om 2.30 stond de verloskundige op de stoep. Ik had net ervoor een wee met persdrang opgevangen op de wc (met voor de zekerheid mijn hand onder de uitgang). De verloskundige vroeg; waar zullen we kijken hoe ver je bent? Ik zei; laten we boven op bed kijken. Dat was voor haar een teken om te denken; zij zal dan toch nog niet zo ver zijn als dat het klonk aan te telefoon… Echter, ze voelde terwijl ik boven op bed lag en zei: je hebt volledige ontsluiting, we gaan alles klaar zetten en je mag persen wanneer je de behoefte voelt.

Ik voelde lichte verwarring, opluchting en blijdschap. Zo snel al? Daar had ik helemaal niet op gerekend? Tegelijkertijd heel fijn; ik was niet iemand die de bevalling niet aan kon, ik zat gewoon al in rap tempo in de pittigere eind weeën.

Bij het persen gaf mijn lichaam me rust tussen de persweeën door, en door de hypno cursus kon ik dan ook juist tijdens de pers fase enorm rustig en in control blijven en puur persen wanneer mijn lichaam aangaf om te persen. En wat een oerkracht komt er dan over je heen, fantastisch! Allard bleef ook heel rustig en supportive. Voor mij, maar ook voor de verloskundige. De kraamhulp was gebeld, maar nog niet gearriveerd dus hij was ook de steun voor de verloskundige.

En na 33 min persen, kwam daar ineens het hoofdje. De verloskundige vroeg aan Allard of hij onze dochter wilde aanpakken. Dat wilde hij en de volgende wee kwam ze er volledig uit en legde Allard haar op mijn borst. En dat moment… dat moment is niet te beschrijven zo mooi! Daar was ze dan, onze prachtige meid, huilend op mijn borst, en haar handje om mijn vinger geklemd.

Wat een prachtige bevalling was dit. Zo anders dan dat we ons hadden voorgesteld, zoveel sneller gegaan dan verwacht en geen moment tijd gehad om het bad te vullen, om visualisaties te doen, om light touch massages te ontvangen etc.. Maar zoooo prachtig!

Helemaal high on life, love, adrenaline genoten we van dit moment samen!

Helaas kwam er nog een kleine tegenvaller en dat was dat nadat de placenta er rustig uit kwam, ik helaas bleef vloeien en hierdoor te veel bloed verloor.  Ik zou toch naar het ziekenhuis moeten en de ambulance kwam me ophalen.

Ik zwaaide vanaf de brancard naar Allard en de verloskundige, die Yara op haar arm had met een lekker warm berenpakje aan. Zij zouden snel volgen. In het ziekenhuis keken ze met een echo naar mijn baarmoeder en daar leek inderdaad nog een stukje placenta of vruchtwater vlies te zitten wat weggehaald moest worden. Ze zouden me onder narcose brengen en die verwijderen. Ik vond het op dat moment allemaal prima, de bevalling was gelukt op eigen kracht en ik had een prachtige dochter en niets kon mij van mijn roze wolk halen.

Terug uit de OK wachtten Yara en Allard op mij in mijn kamer. De zusters kwamen ons een champagne ontbijtje en beschuit met muisjes brengen en wij gingen lekker genieten.

Als ik terug kijk naar de bevalling kijk ik er echt met trots en blijdschap op terug. Nee het ging niet zoals ik me had voorgesteld en zo snel dat het moeilijk was om in een bepaalde trance en flow te komen. Tuurlijk was het ook jammer dat we op het laatst toch naar het ziekenhuis moesten, maar wat fijn en prachtig dat de bevalling helemaal goed ging. Het was me gelukt om thuis te bevallen, zonder pijnstilling en met een prachtige dochter in onze armen! In ons eigen bed, op onze eigen slaapkamer, in een prachtig intieme setting met puur Allard, de verloskundige, ikzelf en natuurlijk Yara.

En ik weet zeker dat de hypno cursus hier enorm veel aan heeft bijgedragen. Het vertrouwen hebben in je lichaam, het durven te ondergaan zonder angst, de rust te kunnen pakken als deze momenten zich voordoen en ook te proberen te genieten van de rit. En ook voor Allard heeft dit enorm geholpen. Geen enkel moment is hij in paniek geraakt en op alle momenten is hij niets dan enorme steun geweest.

Dus ja de bevalling ging anders dan gepland, maar wat was het prachtig bijzonder en mooi!!!

X